Tien prikkelende stellingen

Bedoeld om het gesprek scherp te maken, niet om gelijk te krijgen. Werkvorm: laat deelnemers per stelling positie kiezen (eens, oneens, twijfel) en hun keuze toelichten voordat het gesprek wordt geopend.

  1. Wie de Volhardingsleer ontkent, ontkent in feite de Drie-eenheid: de Vader die uitverkiest, de Zoon die voorbidt en de Geest die verzegelt, kunnen onmogelijk falen.
  2. De Afvalleer is in haar pastorale uitwerking dichter bij Rome dan bij de Reformatie, ook al wil zij gereformeerd zijn.
  3. Wie zegt: “ik kan nog afvallen”, maakt zichzelf medeverlosser.
  4. Het Joodse begrip chesed (verbondstrouw) maakt de Volhardingsleer eerder een Hebreeuwse dan een specifiek calvinistische gedachte.
  5. Hebreeën 6 is geschreven om wakker te schudden, niet om uit te leggen. Wie de tekst eerst dogmatisch ontmantelt, ontneemt haar haar bedoelde scherpte.
  6. De zekerheid van het heil is niet hetzelfde als de beleving daarvan: wie altijd zekerheid voelt, moet zich juist zorgen maken.
  7. De waarschuwingen in het Nieuwe Testament zijn precies het middel waardoor God Zijn uitverkorenen bewaart. Zonder die waarschuwingen geen volharding.
  8. “Eens gered, altijd gered” is Bijbels waar, maar pastoraal gevaarlijk wanneer het tot slogan wordt.
  9. Wie de Volhardingsleer omhelst zonder de heiligmaking serieus te nemen, bewijst daarmee zelf nooit wedergeboren te zijn.
  10. De vraag of een kind van God kan afvallen, is minder belangrijk dan de vraag of ik werkelijk een kind van God ben.

Plaats een reactie